Wie in adellijke kringen aan een huwelijkspartner wilde komen, had het in de achttiende eeuw niet makkelijk. Omdat bij een huwelijk in deze kringen grote politieke en financiele belangen op het spel stonden, werd een huwelijkskandidaat zorgvuldig door de ouders uitgezocht. Een zelfgekozen huwelijk uit liefde was niet zomaar weggelegd. Zo werden er bals georganiseerd voor vijftienjarigen, waarbij de ouders hun kinderen lieten dansen met de door hun uitgezochte huwelijkskandidaat. Omdat deze ontmoetingen streng gecontroleerd werden en er maar een beperkte vrijheid was, moest er subtiel te werk worden gegaan om de gevoelens voor het andere geslacht kenbaar te kunnen maken.
Vrouwen lieten bijvoorbeeld hun zakdoek vallen of bewogen op
een subtiele manier met hun waaier. Als een vrouw haar
waaier gesloten tegen haar mond hield , betekende dat zij
interesse had in haar partner. Hield zij haar waaier
gesloten met de arm zijwaarts dan was het
beter voor de man om te vertrekken.
Begon ze plotseling snel te waaieren,
dan mocht hij zich gelukkig prijzen.
Deze waaiertaal werd in de achtiende en
negentiende eeuw veelvoudig gebruikt om
kenbaar te maken hoe de gevoelens van de
vrouw naar de man waren.
Rolverdeling:
De Heer Boreel Hans Kluit
Mevrouw Boreel Joke van Muiswinkel
Saar, de meid Eline Wielinga
In deze voorstelling wordt de waaiertaal gebruikt.
Maar de waaiertaal kan ook verkeerd of helemaal niet
geinterpreteerd worden, zodat er verwarringen en intriges
kunnen onstaan.
|
|
|
